దూరం

దూరం అంటే కేవలం kilometers కాదు. దూరం అంటే — అమ్మ మొహంలో కొత్తగా వచ్చిన wrinkle ని photo లో చూడడం, ఆ రోజు ఆమె పక్కన ఉండలేకపోవడం.

నాన్న phone తీసుకున్నప్పుడు వేళ్ళు కొంచెం trembles తో ఉంటాయి — ఇది ఒక సంవత్సరం ముందు లేదు. Video call లో చూసేను, అడగలేకపోయేను. ఆ అడగలేకపోవడమే దూరం.

రెండు రకాల దూరాలు#

Physical distance కి solution ఉంది — flights ఉన్నాయి, WhatsApp ఉంది, video calls ఉన్నాయి. కానీ emotional distance కి — ఆ daily proximity కి — solution లేదు.

నేను హైదరాబాద్‌లో ఉన్నప్పుడు, అమ్మ ఏదైనా cook చేస్తే, నేను వెళ్ళి ఒక చెంచా taste చేసేవాడిని. ఇప్పుడు ఆమె వంట చేసినప్పుడు, నాకు ఒక photo మాత్రమే వస్తుంది. Photo లో వాసన రాదు. వేడి రాదు.

Technology distance ని shorter చేసింది, కానీ eliminate చేయలేదు. ఇది ప్రతి immigrant తెలుసు — కానీ ఎవరూ బాహాటంగా చెప్పరు, because it sounds like complaint.

Survivor's Guilt లాంటిది#

Immigrant గా బాగా settle అయినప్పుడు ఒక strange feeling వస్తుంది — నేను ఇక్కడ comfortable గా ఉంటున్నాను, వాళ్ళు అక్కడ age అవుతున్నారు. ఇది guilt కాదు సరిగ్గా, కానీ దానికి దగ్గరగా ఉంది.

Gouthami అర్థం చేసుకుంటుంది. మేము ఒకో సారి దీని గురించి మాట్లాడతాం — both of us feel it, her parents too. కానీ రోజువారీ life లో ఆ conversation కి time ఉండదు. Aadhya school, Arjun తింటాడా తినడా, work deadlines — life moves on.

దూరం నేర్పిన పాఠాలు#

ఒక విషయం నేర్చుకున్నాను — presence అనేది physical కాదు, intentional. ఇప్పుడు నేను రోజూ morning లో ఒక్కసారైనా అమ్మకి call చేస్తాను. Just "ఏం చేస్తున్నావమ్మా?" అని. Five minutes అయినా, ఆ five minutes real presence.

Photos తీస్తాను — Aadhya ని, Arjun ని, Sydney sunsets ని. వాటిని share చేస్తాను. అమ్మ phone లో save చేస్తుంది, చూస్తుంది. ఆమె చూసేటప్పుడు ఆమె మనసులో ఏం జరుగుతుందో నాకు తెలుసు — distant closeness.

దూరంలో ఉన్న బహుమతి#

దూరం ఒక్కో దానికి value teach చేస్తుంది. India వెళ్ళినప్పుడు, ఒక్క రోజు కూడా waste చేయదు. అమ్మ చేతి వంట తినేటప్పుడు, ఆ taste ని deliberately notice చేస్తాను — memory లో store చేసుకోవడానికి.

ఇది sad అనిపించవచ్చు. కానీ ఇది also beautiful. Ordinary things extraordinary అవుతాయి — దూరం ఉన్నప్పుడు.

---

దూరం గురించి మీకు ఏమనిపిస్తుంది? మాట్లాడండి.