భాష కోల్పోవడం

మనం మాట్లాడే భాష కేవలం మాటల సమాహారం కాదు. అది మన ఆలోచనల structure, మన emotions యొక్క texture, మన ancestors యొక్క wisdom కోసం channel.

నేను Australia వచ్చిన మొదటి రెండు సంవత్సరాలు, office లో తెలుగు మాట్లాడే అవకాశం దాదాపు లేకపోయింది. రోజువారీ ఆలోచనలు ఇంగ్లీషులో మొదలయ్యాయి. Dreams కూడా మారాయి — కొన్ని ఇంగ్లీషులో వస్తాయి, కొన్ని రెండు భాషలు కలిసి వస్తాయి. నా daughter Aadhya తో మాట్లాడినప్పుడు, ఆమె English లో జవాబు ఇస్తుంది. నేను తెలుగులో మాట్లాడతాను, ఆమె English లో జవాబు ఇస్తుంది. ఇది failure అనిపించదు, కానీ తెలియని ఒక నష్టం అనిపిస్తుంది.

తెలుగులో కొన్ని మాటలున్నాయి#

వాటికి ఇంగ్లీషు సమానార్థకాలు లేవు.

అభిమానం — ఇది love కాదు, respect కాదు, pride కాదు. మూడింటి కలయిక, కానీ ఆ మూడూ కాదు. ఒక senior colleague తో "I have abhimānam for you" అని ఇంగ్లీషులో చెప్పడం సాధ్యపడదు.

చిరాకు — Irritation కన్నా మృదువైనది. Frustration కన్నా నిర్మలమైనది. Irritated అంటే కఠినంగా అనిపిస్తుంది — చిరాకు అలా కాదు.

ఆపేక్ష — Affection తో కొంచెం longing కలిసినది. అమ్మ నాపై ఉన్న ఆపేక్ష ని ఏ ఇంగ్లీషు మాటలో పట్టుకోగలమా?

ముద్దు — ఇది "kiss" కాదు, "cuteness" కాదు. అమ్మ పిల్లల్ని "ముద్దు" అని పిలవడం అనే ఆ భావన... ఆ word ని translate చేస్తే ఏదో పోతుంది.

భాష పోతే అనుభవం పోతుందా?#

ఈ మాటలు నేను మర్చిపోతే — ఆ అనుభవాలను అనుభవించే ability కూడా తగ్గిపోతుందా? Language shapes thought అంటే cognitive science. కొన్ని feelings కి తెలుగు మాటలు లేకపోతే, ఆ feelings కూడా less precise అవుతాయా?

నాకు పక్కా తెలియదు. కానీ ఆ possibility నన్ను భయపెడుతుంది.

అందుకే నిశ్శబ్దం#

తెలుగు కోల్పోవడం నా పిల్లలకు వారసత్వంగా ఇవ్వడం నాకు ఇష్టం లేదు. Aadhya కి, Arjun కి — వాళ్ళు Australian గా బతికినా — వాళ్ళకు ఆపేక్ష, అభిమానం, చిరాకు అర్థమవ్వాలి.

Code commit చేసినట్టు, photos edit చేసినట్టు — రాయడం ఒక practice. భాష ఒక muscle. వాడకపోతే weaken అవుతుంది.

ఇది నా workout.

---

ఈ రచన గురించి మీ అభిప్రాయాలు పంచుకోవాలంటే connect చేయండి.